กองทุนรวม

จัดทำบทความโดย
น.ส.ฐิตินันท์ งามสถาพร 4902100131

เมื่อสัปดาห์ก่อนหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ลงข่าวเกี่ยวกับกองทุนหุ้น โดยสาระสำคัญอยู่ที่ว่า คนไทยไม่ใคร่นิยมลงทุนในกองทุนหุ้นเท่าใดนัก จากตัวเลขจำนวนกองทุนหุ้นทั้งหมด 105 กอง พบว่า กองทุนที่มีขนาดใหญ่กว่า 1,000 ล้านบาท มีเพียง 12 กองทุน และเม็ดเงินส่วนใหญ่เพียงพันล้านต้นๆ
ในขณะที่กองทุนหุ้นที่ต่ำกว่า 100 ล้านบาท มีจำนวน 16 กองทุน และกองทุนหุ้นส่วนใหญ่ หรือ 62 กองทุน มีพอร์ตขนาด 100-500 ล้านบาท นอกจากความไม่สนใจลงทุนในกองทุนรวมหุ้นแล้ว เนื้อข่าวยังบอกด้วยว่า คนที่ซื้อหน่วยลงทุนหุ้น มักไม่ค่อยให้ความสำคัญกับฝีมือการลงทุนของผู้จัดการกองทุน แต่เน้นที่ความสะดวกในการซื้อขายและค่าธรรมเนียมในการบริหารที่ถูกมากกว่า
ผมเองเห็นด้วยกับข้อสรุปข้างต้น และน่าจะเป็นเหตุผล ที่ทำให้กองทุนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดส่วนใหญ่ กลายเป็นกองทุนหุ้นที่บริหารโดยบริษัทจัดการกองทุนในเครือธนาคารพาณิชย์ ที่มีสาขากว้างขวาง และเป็นกองทุนที่อิงดัชนี นั่นคือ เป็นกองทุนที่ไม่ต้องคัดเลือกหุ้น แต่ซื้อตามสัดส่วนของหุ้นที่อยู่ในดัชนี เช่น กองทุนที่อิงกับหุ้นใน SET 50 เป็นต้น นอกจากนั้นผมยังมีข้อสังเกต และข้อเสนอแนะเพิ่มเติมสำหรับนักลงทุนหลายประการดังต่อไปนี้
ข้อแรกที่ทำให้บริษัทจัดการการลงทุน ไม่สามารถทำผลงานได้โดดเด่น ผมคิดว่าอยู่ที่โครงสร้างการทำงานของผู้จัดการกองทุน โดยความเข้าใจของผม ก็คือ เวลาจะลงทุนในหุ้น เขาจะจัดการกันในรูปแบบของ "คณะกรรมการการลงทุน" นั่นก็คือ จะต้องมีคนนำเสนอหุ้นที่น่าสนใจให้กับคณะกรรมการการลงทุน เพื่อพิจารณาอนุมัติ หลังจากนั้น จะมีคนไปทำการซื้อขายตามมติที่ได้รับ
ผลงานที่ออกมาของกองทุนแต่ละกอง ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ฝีมือของผู้จัดการกองทุนคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นผลงานรวมๆ ของการจัดการของคณะกรรมการการลงทุนของบริษัท ซึ่งอาจดูแลการลงทุนในกองทุนหุ้นหลายๆ กองด้วย เห็นได้จากรายชื่อหุ้นที่เหมือนๆ กันในกองทุนหุ้นเกือบทุกกองที่บริษัทบริหาร
ประเด็น ก็คือ การลงทุนในหุ้น ผมคิดว่าเป็นเรื่องของศิลปะค่อนข้างมาก การใช้ "คณะกรรมการ" มาทำงาน "ศิลป์" โอกาสที่จะทำได้ดีโดดเด่นยากมาก เปรียบเหมือนกับการวาดภาพศิลปะ ถ้าเราเอาคณะกรรมการมาเป็นคนกำหนดแล้วให้ศิลปินมาวาดภาพตามที่ต้องการ แบบนี้โอกาสที่เราจะได้ภาพที่เป็นมาสเตอร์พีชก็คงไม่มี อย่างมากได้ภาพกลางๆ ที่อาจจะไม่แย่มาก แต่จะไม่มีทางโดดเด่น ว่าไปแล้ว ในตลาดหุ้นไทย เรายังไม่เคยมี "ผู้จัดการการลงทุนจริงๆ" ที่เป็นคนเลือกหุ้นลงทุนที่มีชื่อเสียงเลย ผู้จัดการบริษัทจัดการการลงทุนหรือ "หัวหน้าผู้จัดการการลงทุน" ที่เปิดตัวต่อสาธารณชนนั้น เกือบทั้งหมดดูเหมือนว่าจะเป็น "หนึ่งในคณะกรรมการการลงทุน" ที่ไม่ได้ไปสัมผัสกับการวิเคราะห์หุ้นจริงๆ พูดง่ายๆ บ้านเราไม่มี ปีเตอร์ ลินช์ หรือบิล มิลเลอร์ เมืองไทย และเราก็ไม่เคยมีกองทุนที่โดดเด่นที่คนต้องเอาเงินมาลงทุนอย่างกองทุน ไฟเดลลิตี้
แน่นอนว่าในบางช่วงบางตอน กองทุนบางกองของบางบริษัทโดยเฉพาะที่เป็นกองเล็กๆ อาจจะมีผลงานการลงทุนโดดเด่นมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปและกองทุนอาจจะมีขนาดใหญ่ขึ้น ผลงานการลงทุนก็มักจะกลับมาสู่สภาวะปกติหรือแย่ลงทำให้คนที่เข้าไปลงทุน หลังจากเห็นผลงานที่ดีเยี่ยมต้องขาดทุนหรือผิดหวัง
นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลา ในทางวิชาการเราเรียกว่าผลงานที่โดดเด่นนั้นเป็นเรื่อง "บังเอิญ" ไม่ได้เกี่ยวกับฝีมืออะไรทั้งสิ้น ถ้าจะเป็นเรื่องของฝีมือแล้ว กองทุนควรจะต้องมีผลตอบแทนที่ดีเหนือกว่าตลาดอย่างต่อเนื่องยาวนาน ซึ่งเป็นที่น่าเสียใจว่ายังไม่มีกองทุนไหนทำได้ ระบบการจ่ายผลตอบแทน ก็ไม่เอื้อให้เกิด "มืออาชีพ" ที่โดดเด่นในการบริหารการลงทุน เพราะคนที่มีฝีมือดีจริงๆ และบริหารจนกองทุนได้กำไรมากๆ แต่ตนเองก็คงไม่ได้ผลตอบแทนมากมายอะไรนัก อย่างมากอาจได้โบนัสเพิ่มอีกสักเดือนสองเดือน ดังนั้น ถ้าเขาเก่งจริง เขาน่าจะออกไปบริหารเงินของตนเองจะดีกว่า
นอกจากนั้น ระบบการบริหารแบบบริษัทจัดการการลงทุน ผมคิดว่าจะสร้างนักลงทุนฝีมือเยี่ยมได้ยาก เพราะทุกอย่างดูเหมือนมีกฎเกณฑ์ที่ไม่เอื้ออำนวยให้สามารถตัดสินใจได้อย่างเป็นอิสระจริงๆ ตัวอย่างง่ายๆ ก็เรื่องของหุ้นที่ลงทุนได้นั้น ข้อห้ามอาจจะรวมถึง สภาพคล่องของหุ้น บริษัทจะต้องมีกำไร ขนาดของบริษัทที่ต้องไม่เล็ก เป็นต้น
เหนือสิ่งอื่นใด ก็คือ ผู้บริหารกองทุนจะทำอะไรที่ "เสี่ยง" ไม่ได้ แม้ว่าจะเป็น "ความเสี่ยงที่ไตร่ตรองดีแล้ว" ว่าที่จริงเขาก็ไม่รู้จะเสี่ยงไปทำไม เพราะถ้าเสี่ยงแล้วสำเร็จก็ได้แต่คำชม แต่ถ้าพลาดอาจจะตกงานหรือโดนสอบสวน
ผลจากความล้มเหลวในการสร้างนักบริหารการลงทุนมืออาชีพในตลาดหุ้นไทย ค่อนข้างจะเห็นได้ชัดจากตัวเลขจำนวนเม็ดเงินลงทุนในหุ้นของบริษัทจัดการการลงทุน กองทุนหุ้นที่มีการจัดการหรือเลือกหุ้นนั้นมีขนาดเล็กมากอย่างไม่น่าเชื่อ กองที่ใหญ่ที่สุด ส่วนใหญ่มีเม็ดเงินในพอร์ตเพียงระดับพันล้านบาทต้นๆ เทียบกับนักลงทุนส่วนบุคคลรายใหญ่หลายรายในตลาดแล้ว ดูเหมือนว่ากองทุนจะไม่ใหญ่กว่าเลย
ในขณะที่ตลาดหุ้นอย่างในอเมริกา แม้แต่วอร์เรน บัฟเฟตต์ ที่ถือว่าเป็นคนที่ลงทุนในหุ้นที่ใหญ่ที่สุด แต่ถ้าเทียบกับกองทุนแล้วก็เล็กนิดเดียว ดังนั้น อิทธิพลและอำนาจการซื้อขายหุ้นของกองทุนมีมหาศาล เมื่อเทียบกับส่วนบุคคล ขณะที่ในตลาดหุ้นไทย อิทธิพลของนักลงทุนส่วนบุคคล น่าจะเหนือกว่ากองทุนรวมมาก
สุดท้ายก็คือ คำแนะนำของผมสำหรับคนที่อยากลงทุนในกองทุนรวมหุ้น คำแนะนำ ก็คือ ข้อแรก พยายามใช้ประโยชน์จากการที่รัฐให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีโดยเฉพาะการลงทุนซื้อ LTF และ RMF เพราะนี่จะช่วยให้เรามีแต้มต่อในการลงทุนแม้ว่าฝีมือในการบริหารกองทุนจะไม่ดีนักเราก็น่าจะได้ผลตอบแทนคุ้มค่า
ข้อสอง ถ้าจะลงทุนในกองทุนรวมหุ้น ควรลงทุนในกองทุนหุ้นที่อิงดัชนีซึ่งไม่ต้องอาศัยฝีมือผู้บริหาร และควรเลือกผู้จัดการที่คิดค่าธรรมเนียมต่ำที่สุด
ข้อสาม อย่าพยายามตามหากองทุนที่กำลัง "ร้อน" ไม่ว่าจะเป็นกองทุนหุ้นประเภทไหน เพราะจับเข้าไปก็คงถูก "ลวก" มากกว่า
สุดท้าย ถ้าเรามีความรู้บ้างและมีเงินลงทุนระดับหนึ่งเช่นหนึ่งล้านบาทขึ้นไป เราสามารถสร้างพอร์ตลงทุนส่วนตัวที่มีโอกาสได้ผลตอบแทนคล้ายๆ กับกองทุนรวมหรือตลาดหลักทรัพย์แต่ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในการบริหารปีละประมาณ 2% ได้ไม่ยาก
เหตุผล ก็คือ เราสามารถกระจายการถือหุ้นได้ค่อนข้างกว้างขวางเป็นสิบๆ ตัวโดยที่เม็ดเงินลงทุนและต้นทุนในการซื้อขายหุ้นแต่ละตัวนั้นค่อนข้างจะต่ำ ดังนั้น เราสามารถเลียนแบบกองทุนรวมได้ไม่ยาก ไม่เหมือนการลงทุนในอเมริกาที่คุณไม่สามารถซื้อหุ้นได้มากตัวถ้าพอร์ตคุณเล็ก
ที่มา: ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร กรุงเทพธุรกิจ

คำถาม
1.นอกจากคนไทยจะไม่สนใจลงทุนในกองทุนรวมหุ้นแล้ว คนไทยที่ซื้อหน่วยลงทุนหุ้น มักไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องใด
2.ยกตัวอย่างกองทุนที่ไม่ต้องคัดเลือกหุ้น แต่ซื้อตามสัดส่วนของหุ้นที่อยู่ในดัชนีมีเช่นอะไรบ้าง
3.การลงทุนซื้อ LTF และ RMF สามารถนำมาใช้สิทธิประโยชน์ด้านใดสำหรับนักลงทุน

KTB โชว์กลยุทธดูดสินเชื่อไทยเข็มแข็ง เดินสายพบอสังหาฯทั่วประเทศ

จัดทำบทความโดย น.ส.วสุรัตน์ สองทิศ เลขทะเบียน 4902100118

กรุงไทยประกาศพร้อมสู้ศึกชิงสินเชื่อก่อสร้างไทยเข้มแข็ง ตั้งเป้าปล่อยกู้ผ่านเอสเอ็มอีไม่ต่ำกว่า 3 หมื่นล้าน เชื่อปีหน้าแข่งดุหลังมีผู้เล่นรายใหม่เข้ามาทำตลาด แต่มั่นใจทำได้ตามตามเป้า โชว์ความได้เปรียบจากการเป็นตัวแทนในการจ่ายเงิน ทำให้เข้าถึงข้อมูลมากกว่า พร้อมเตรียมเดินสายชักชวนผู้รับเหมาทั่วประเทศเข้าใช้สินเชื่อ

นายเวทย์ นุชเจริญ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการอาวุโส ผู้บริหารสายงาน สายงานธุรกิจขนาดกลาง ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) (KTB) เปิดเผยว่า หลังจากธนาคารเปิดแคมเปญการตลาดสินเชื่อก่อสร้างไทยเข้มแข็ง 1 เดือนที่ผ่านมา ได้รับการตอบรับจากผู้ประกอบการรรับเหมาก่อสร้างทั่วประเทศเป็นอย่างมาก โดยธนาคารได้ออกหนังสือค้ำประกันไปแล้วจำนวน 2,600 ราย มีวงเงินหนังสือค้ำประกัน 4,000 ล้านบาท และอนุมัติสินเชื่อ 2,000 ล้านบาท

"งบการก่อสร้างของโครงการไทยเข้มแข็งในปีนี้ยังออกมาไม่มากมีเพียง 15,000 ล้านบาท ซึ่งในส่วนของธนาคารเองตั้งเป้าไว้ 10,000 ล้านบาทแบ่งเป็น การออกหนังสือค้ำประกัน 5,000 ล้านบาท และอนุมัติสินเชื่อ 5,000 ล้านบาท" นายเวทย์ กล่าว

อย่างไรก็ตาม เชื่อว่าในปี 2553 จะมีงบก่อสร้างในโครงการไทยเข้มแข็งออกมาจำนวนมาก ซึ่งจะทำให้ธนาคารพาณิชย์เข้ามาแข่งขันปล่อยสินเชื่อมากขึ้นเช่นกัน เนื่องจากเป็นสินเชื่อที่มีความเสี่ยงต่ำ โดยในส่วนธนาคารกรุงไทยพร้อมแข่งขัน โดยอาศัยความได้เปรียบที่ธนาคารเป็นตัวแทนในการจ่ายเงินให้กับโครงการไทยเข้มแข็ง และมีข้อมูลเกี่ยวกับโครงการดังกล่าวในจังหวัดต่างๆ จึงได้เดินสายทั่วประเทศเชิญผู้ประกอบการรับเหมาก่อสร้างมาชี้แจงเกี่ยวกับรายละเอียดแต่ละโครงการ และชักชวนให้มาใช้สินเชื่อของธนาคารด้วย

โดยในปีหน้า ธนาคารตั้งเป้าเติบโตยอดการปล่อยสินเชื่อธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี)ไม่ต่ำกว่า 30,000 ล้านบาท แบ่งเป็นสินเชื่อในโครงการไทยเข็มแข็ง 20,000 ล้านบาท ส่วนอีก 10,000 ล้านบาท ซึ่งจะเน้นอุตสาหกรรมที่จะพยุงเศรษฐกิจของประเทศไทย โดยเฉพาะภาคการเกษตร อาทิ ข้าว มันสำปะหลัง และยางพารา รวมทั้งปล่อยสินเชื่อให้กับภาคราชการ สินเชื่อแก่องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) เพื่อให้เม็ดเงินแก่ลงสู่ท้องถิ่นดังกล่าว และนำไปพัฒนาถิ่นที่อยู่ อย่างไรก็ตามปัจจุบันธนาคารมีฐานสินเชื่อเอสเอ็มอี 300,000 ล้านบาท มีสัดส่วนของอุตสาหกรรมอาหารแปรรูปและภาคเกษตร 30 % ของฐานสินเชื่อเอสเอ็มอี โดยธนาคารตั้งเป้าจะเพิ่มสัดส่วนเป็น 50%ในปีหน้า

"วงเงินงบประมาณในโครงการที่มากขึ้น ทำให้การแข่งขันที่รุนแรงมากขึ้น มีธนาคารพาณิชย์ ที่เป็นผู้เล่นรายใหม่เข้ามาในตลาดมากขึ้น เช่น ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารทหารไทย และธนาคารออมสิน โดยธนาคารไทยพาณิชย์ถือว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว รวมไปถึงผู้ประกอบการรายเดิมที่มีส่วนแบ่งการตลาดอันดับ 1 อย่างธนาคารกสิกรไทยที่มีสินเชื่อเอสเอ็มอี 360,000 ล้านบาท ซึ่งในจุดนี้เชื่อว่าปีหน้าธนาคารพาณิชย์จะมีแข่งขันในเรื่องของราคา และรีไฟแนนซ์ ซึ่งเป็นผลดีต่อผู้ประกอบการเอสเอ็มอีอย่างมาก"นายเวทย์ กล่าว

นายเวทย์ กล่าวอีกว่า สำหรับอุตสาหกรรมเอสเอ็มอีที่เกี่ยวเนื่องกับ 65 โครงการลงทุนในมาบตาพุด ที่ศาลปกครองสูงสุด สั่งชะลอโครงการ และมีผู้ประกอบการเอสเอ็มอีบางรายเป็นลูกค้าของธนาคารนั้น ธนาคารก็ได้ดำเนินมาตรการเชิญรุกสั่งให้พนักงานของธนาคารเข้าไปดูแลและหารือกับผู้ประกอบการเอสเอ็มอีเกี่ยวผลกระทบที่เกิดขึ้นแล้ว เช่น อุตสาหกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับปิโตรเคมี และธุรกิจโรงแรมในภาคตะวันออก ที่ได้รับผลกระทบมีจำนวนผู้พักลดลง ซึ่งเป็นผลทางอ้อมจากการชะลอโครงการ ธนาคารได้เร่งเข้าไปช่วยเหลือด้วยการปรับโครงสร้างหนี้ และยึดระยะเวลาการชำระหนี้ออกไป เพื่อลดภาระให้กับผู้ประกอบการ

ที่มา: http://www.manager.co.th

คำถาม
1.งบการก่อสร้างของโครงการไทยเข้มแข็งในปีนี้มีจำนวนเท่าไหร่
2.ธนาคารตั้งเป้าเติบโตยอดการปล่อยสินเชื่อธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมซึ่งจะเน้นอุตสาหกรรมโดยเฉพาะภาคการเกษตร เช่นอะไรบ้าง
3.ธนาคารใดถือว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของธนาคารกรุงไทย

บัญญัติ 10 ประการ "อยากรวย ต้องรู้"

จัดทำบทความโดย ชื่อ-สกุล..นางสาวพรรณิดา คำเกิด....เลขทะเบียน..4902100106
เรื่อง บัญญัติ 10 ประการ "อยากรวย ต้องรู้"
บทความนี้ เป็นบทความที่น่าสนใจสำหรับ บุคคลทั่วไปที่ต้องการวางแผนทางการเงิน และการเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นนักลงทุนที่ดี นั้น ควรที่จะต้องเรียนรู้อะไรบ้าง
1. "ความรู้ทางการเงิน" สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่า "ความรู้ทางการงาน" เพราะในชีวิตของคนเราทุกคนนั้น จะมีช่วงที่จะสามารถหา "รายได้จากการทำงาน" (you at work) จำกัด และจะต้องมีชีวิตหลังเกษียณค่อนข้างยาวนาน จึงต้องรู้วิธีที่จะ "ใช้เงินให้ทำงาน" (money at work)
2. การออมเป็น "เกมแห่งระยะเวลา" (game of time) ใครเริ่มต้นก่อน ก็รวยก่อน เพราะยิ่งทิ้งไว้นาน ยิ่งได้เป็นกอบเป็นกำ ถือเป็น "เงื่อนไขจำเป็น" ของทุกคนที่มีเป้าหมายต้องการบรรลุสู่อิสรภาพทางการเงิน
3. การลงทุนเป็น "เกมแห่งจังหวะเวลา" (game of timing) ต้องรู้จังหวะในการเข้าออกจากตลาดที่เหมาะสม ซื้อเมื่อต่ำ ขายเมื่อสูง หยุดเมื่อสงสัย เพราะถ้าหากเข้าผิดจังหวะ ยิ่งทิ้งไว้นาน จะยิ่งเสียหายมาก และทำให้โอกาสที่จะได้ทุนคืนยากขึ้นเรื่อยๆ (losses are harder to regain)
4. การตัดสินใจเกี่ยวกับการลงทุนไม่ใช่การตัดสินใจซื้อสินค้าสำเร็จรูป (product) แบบที่ตัดสินใจตอนซื้อครั้งเดียวจบ ถ้าไม่ได้ผล หรือใช้แล้วไม่พอใจ ก็ทิ้งมันไว้เฉยๆ จริงๆ แล้วการลงทุนเป็นกระบวนการ (process) ที่ต้องมีการเอาใจใส่ ติดตามผล และปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ตลอดเวลา
5. หนทางไปสู่ความสำเร็จไม่ได้มีเพียงเส้นทางเดียว จุดสำคัญในการบริหารการลงทุนนั้นไม่ได้อยู่ที่รูปแบบ วิธีการ หรือสไตล์ ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเพียง "เกมภายนอก" (outer game) แต่เป็นเรื่องของทัศนคติ วิธีคิด พลังใจ ซึ่งเป็น "เกมภายใน" (inner game)
6. ลำพังแค่การ "เอาชนะดัชนี" (beat the index) ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ไม่มีใคร "เอาชนะตลาด" (beat the market) ได้ เคล็ด (ไม่) ลับในการจะยืนหยัดอยู่ในเกมการลงทุนอย่างตลอดรอดฝั่งในฐานะ "ผู้ชนะ" นั้น อยู่ที่การยืนอยู่ข้างเดียวกับตลาดไม่ใช่ฝืนตลาด
7. ความสำเร็จในการลงทุนไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน จริงๆ แล้วมันอาจเปรียบได้กับการวิ่งแข่งระยะไกล (marathon) ไม่ใช่การวิ่งแข่ง 100 เมตร (sprint) ดังนั้น คุณจะต้อง "รู้จักตัวเอง" (know yourself) ว่าอะไรคือสไตล์การลงทุนที่เหมาะสมที่เข้ากันได้กับความสามารถในการรับความเสี่ยง (risk attitude) และทักษะในการลงทุน (risk aptitude) เพราะนั่นคือ "ระบบ" ที่คุณต้องใช้ในเพื่อ "ทำธุรกิจ" นี้ในระยะยาว
8. ในการใช้เงินต่อเงินนั้น คุณต้อง "รู้จักเครื่องมือ" (know the vehicle) ว่ามีลักษณะและรูปแบบการให้ผลตอบแทนอย่างไร มีข้อดี ข้อเสีย และข้อจำกัดอะไรบ้าง
9. นอกจากนี้ คุณต้อง "รู้จักตลาด" (know the market) คือ รู้ว่าตลาดการเงินมีธรรมชาติเป็นอย่างไร อะไรคือสาเหตุเบื้องหลังที่ทำให้เกิดการกระเพื่อมขึ้นลงของตลาด และรู้วิธีการในการบริหารความเสี่ยงในการลงทุนว่าต้องแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไร
10. อย่าติดอยู่ในกับดักของ "การบริโภคข้อมูลเกินขนาด" (information overload) ซึ่งมัวแต่สนใจหาข้อมูล ศึกษา วิเคราะห์ จนไม่กล้าลงมือปฏิบัติ (analysis paralysis) เพราะมีความเชื่ออย่างผิดๆ แบบพวกมองโลกสมบูรณ์แบบ (perfectionist) ว่าถ้ามีข้อมูลที่สมบูรณ์จะไม่เกิดความผิดพลาด (zero-defect mentality) จริงๆ แล้ว หัวใจสำคัญของการบริหารการลงทุนนั้นอยู่ที่การ "จำกัดความเสี่ยง" (risk limitation) ไม่ใช่ "กำจัดความเสี่ยง" (risk elimination) ถ้าถามว่ากฎที่สำคัญที่สุดที่สรุปได้จากการปฏิบัติ (rule of thumb) ของผู้เขียนหนังสือชุด "อยากรวย ต้องรู้" คืออะไร ก็อยากตอบว่า rule of "ทำ" นั่นคือ "รู้แล้วต้องลงมือทำ" เพราะในภาษาอังกฤษ คำว่า "โชคลาภ" (luck) เป็นตัวย่อของ Laboring Under Correct Knowledge แปลว่า "ลงมือทำ ด้วยความพากเพียร โดยอาศัยความรู้ที่ถูกต้อง" นั่นเอง


ขอขอบคุณ นำชัย เตชะรัตนะวิโรจน์ ที่เอื้อเฟื้อบทความอันนี้ เพื่อนักลงทุน
ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ-ฝ่ายวิเคราะห์หลักทรัพย์และที่ปรึกษาการลงทุน
บริษัทหลักทรัพย์ ยูไนเต็ด จำกัด (มหาชน)
บรรณาธิการ & ผู้เขียนร่วมหนังสือชุด "อยากรวย ต้องรู้" (4 เล่ม)
วิทยากรระดับ Platinum สถาบันพัฒนาตลาดทุน (TSI)

ที่มา: นำชัย เตชะรัตนะวิโรจน์ และคณะ. อยากรวย ต้องรู้ เล่ม 3: รู้จักเครื่องมือ :กรุงเทพฯ: ฝ่ายสื่อสิ่งพิมพ์ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

คำถาม
1. จงอธิบายว่าเหตุใด "ความรู้ทางการเงิน" สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่า "ความรู้ทางการงาน"
2. เหตุใดจึงกล่าวว่า การตัดสินใจเกี่ยวกับการลงทุนไม่ใช่การตัดสินใจซื้อสินค้าสำเร็จรูป
3. จุดสำคัญในการบริหารการลงทุนคือ รูปแบบ วิธีการ หรือสไตล์ ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเพียง "เกมภายนอก" (outer game) ใช่หรือไม่อย่างไร